Partyzanci z patrolu 6 Brygady Wileńskiej AK
Dodane przez cc_admin dnia Lipiec 27 2006 09:46:38
Partyzanci z patrolu 6 Brygady Wileńskiej AK st. sierż. Adama Ratyńca „Lamparta", polegli w maju 1952 r., których upamiętnia krzyż wzniesiony w Mielniku


Żołnierze 6 Brygady Wileńskiej AK. Pierwszy z lewej st. sierż. Adam Ratyniec "Lampart". Podlasie, listopad 1947 r.



   St. sierż. Adam Ratyniec „Lampart" urodził się w 1926 r. we wsi Walim (gmina Hołowczyce, powiat Biała Podlaska). Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej - miał trzy starsze siostry przyrodnie. W szeregi Armii Krajowej wstąpił w okresie okupacji hitlerowskiej. Według niektórych źródeł działalność konspiracyjną miał rozpocząć w Batalionach Chłopskich (BCH) i dopiero po scaleniu stał się żołnierzem Obwodu AK Biała Podlaska. Początkowo należał do tzw. „siatki terenowej", pod koniec wojny służył w słynnym lotnym oddziale partyzanckim 34 pułku piechoty AK dowodzonym przez por. Stefana Wyrzykowskiego „Zenona". Po rozbrojeniu polskich oddziałów partyzanckich przez wkraczającą Armię Sowiecką, także i tych, które podjęły marsz na odsiecz Powstaniu Warszawskiemu i po rozpoczęciu aresztowań akowców przez NKWD i UB - Adam Ratyniec ukrywał się. Represje, aresztowania i wywózki do obozów w Rosji zmusiły uczestników podziemia niepodległościowego do podjęcia samoobrony zwalczającej UB oraz NKWD i ich agentów. W jednej z takich grup, wywodzących się z dawnego oddziału „Zenona", znalazł się i Adam Ratyniec „Lampart". Służył tam jako szeregowy żołnierz. Podczas akcji 29 VI 1945 r. na posterunek sowiecki w majątku Hruszniew został ciężko ranny. Leczony na konspiracyjnej kwaterze, został aresztowany. Pomimo straży wystawionej przez UB, zdołał jednak uciec ze szpitala dzięki pomocy jednej z pielęgniarek. Po wyleczeniu służył w oddziale WiN "Jacka" - Konstantego Zacharczuka. Uczestniczył w wielu akcjach bojowych z zakresu samoobrony. Po tzw. „amnestii" ogłoszonej w lutym 1947 r. przez komunistów po sfałszowanych wyborach, nie chciał zdać się na łaskę UB. Wstąpił wówczas do oddziałów partyzanckich 6 Brygady Wileńskiej AK dowodzonych przez Władysława Łukasiuka „Młota". W latach 1947 - 1948 służył w 2 szwadronie 6 Brygady Wileńskiej, dowodzonym przez porucznika Waleriana Nowackiego „Bartosza" (spoczywa na cmentarzu w Łosicach}, a okresowo także w grupie Antoniego Borowika „Lecha". Po rozbiciu podstawowych sił 6 Brygady Wileńskiej w lecie 1948 r., znalazł się w składzie oddziału kadrowego dowodzonego przez „Młota", który w tym czasie połączył się z oddziałem „Huzara". Po tragicznej śmierci „Młota", „Huzar" przejął po nim dowództwo. Adam Ratyniec należał wówczas do grupy partyzanckiej podlegającej „Huzarowi", a dowodzonej bezpośrednio przez por. Józefa Małczuka „Brzaska" - ostatniego komendanta niepodległościowej konspiracji w powiecie Sokołów Podlaski. Po śmierci por. „Brzaska" w walce z UB i KBW w dniu 7 kwietnia 1950 r., kpt. „Huzar" powierzył Adamowi Ratyńcowi „Lampartowi" komendę nad grupą partyzancką operującą głównie w powiatach siedleckim i sokołowskim. Grupa ta okresowo pojawiała się także w pow. Bielsk Podlaski (tu między innymi w styczniu 1951 r., będąc pod osobistym dowództwem kpt. „Huzara", zwycięsko odparła atak obławy komunistycznej pod wsią Twarogi Lackie). „Lampart" wraz ze swym patrolem, pomimo olbrzymich obław UB i KBW oraz zmontowaniu przez UB całej „sieci zdrady" - agentów i donosicieli - utrzymał się w polu do wiosny 1952 r. Ostatnią jego bazą był las w rejonie kolonii Sokóle. 11 V 1952 r. przeważające siły komunistyczne w składzie kilku batalionów KBW okrążyły obóz patrolu „Lamparta" w lesie sokólskim. Obława trwała około siedmiu godzin. St.sierż. Adam Ratyniec „Lampart" poległ jako ostatni, podczas kolejnej próby przebicia się z okrążenia. Jego ciało zabrało UB. Nie ma własnego grobu.


   Por. Konstanty Maksymow „Ryszard" pochodził ze wsi Szpaki, gm. Górki pow. Siedlce. Do 1939 r. służył jako oficer zawodowy w Wojsku Polskim. W okresie okupacji niemieckiej był żołnierzem AK. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim. Po upadku powstania znalazł się w niewoli w Niemczech, skąd w końcowym okresie wojny dostał się do armii gen. Andersa - Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po powrocie do Polski w 1947 r., nie mogąc pogodzić się z rządami komunistów, wstąpił do Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (WiN). Wiosną 1951 r. podporządkował się kpt. „Huzarowi", który powierzył mu funkcję komendanta „pionu cywilnego" - to jest siatki konspiracyjnej na lewym brzegu Bugu. Odpowiadał za pracę wywiadu, szkolenie ideowe partyzantów, łączność, kwatery i zaopatrzenie. Poległ wraz z „Lampartem" 11 V 1952 r. w walce z KBW i UB w lesie Sokóle. Jego ciało zabrało UB. Nie ma własnego grobu.


   Andrzej Jakubiak „Ryś" ur. 12 I 1930 r., pochodził z rodziny chłopskiej z Łysowa w powiecie siedleckim. Zbyt młody by być uczestnikiem AK w okresie okupacji niemieckiej, do partyzantki wstąpił jako ochotnik już w okresie rządów komunistycznych. Był dobrym żołnierzem, uczestniczył w wielu akcjach i walkach. Poległ wraz z „Lampartem" 11 V 1952 r. po dwuletniej służbie pod jego rozkazami. Jego ciało zabrało UB. Nie ma własnego grobu.

   Kpr. Kazimierz Jakubiak „Tygrys" ur. 4 XII 1926 r.

   Pochodził z rodziny chłopskiej zamieszkałej w Ruskowie, gm. Łysów pow. Siedlce. Początkowo służył w konspiracji w siatce terenowej, potem przeszedł do oddziałów leśnych. Okazał się dobrym żołnierzem, uczestniczył w wielu walkach i akcjach. Od 1950 r. służył w patrolu „Lamparta". Otoczony przez UB i KBW pod Chłopkowem, bronił się pomimo rany do ostatniego naboju, który pozostawił dla siebie. Jego ciało zabrało UB. Nie ma własnego grobu.



   Wiesław Filczuk „Romek", „Amerykanin", ur. 1 II 1929 r, pochodził z Mężenina gm. Sarnaki pow. Łosice. Zbyt młody by być uczestnikiem AK w okresie okupacji niemieckiej, do partyzantki wstąpił ochotniczo już w okresie rządów komunistycznych. Poległ wraz z „Lampartem" po dwuletniej służbie pod jego rozkazami. Jego ciało zabrało UB. Nie ma własnego grobu.


Kazimierz Krajewski, Tomasz Łabuszewski